Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
tijdlijn
stand mei 2013
stand eind juni 2013
stand oktober 2013
stand november 2013
december 2013
En weer opnieuw...
therapie
Juli 2014
zomer
begin 2014
2015
2015
februari 2017
17.06.2017
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek

  Het boek "Hoor mij zwijgen"  is een openbaring. Duidelijk het gevecht binnen de hulpverlening de juiste therapie te vinden.Het heen en weer van wachtlijsten, aan nieuwe behandelingen blijven hangen ondanks dat deze van begin af aan verkeerd voelen, de competentiestrijd tussen de behandelaren...alles zo herkenbaar.

Korte passages: 

in haar eerste gesprek met een hulpverlener is voor de jonge vrouw in “Hoor mij zwijgen” het begin van een twaalf jaar lange weg langs psychologen en psychiaters, therapiegroepen en crisisopnamen.

 

Hoe moet ik de ontbrekende puzzelstukjes van mijn leven vinden, of de stukjes die ik heb op de juiste manier in elkaar passen? Ik weet het niet.

Ik weet alleen dat het moet, ik moet weten hoe de puzzel eruitziet. Ik moet de waarheid weten. Ik wil leven, en ik heb de waarheid nodig om te kunnen leven.
 
Ik kan maar beter mijn best gaan doen om het deze hulpverleners naar de zin te maken, denk ik, me zo gaan gedragen dat zij met mij kunnen wat ze willen. Ik kan het me niet veroorloven om hier te laten zien wat er met me aan de hand is, ik mag geen dingen meer zonder woorden zeggen. Maar waar vind ik woorden die de waarheid vertellen? Ik heb geen woorden voor mijn verhaal. Zwijgen is het meest ware wat ik heb, maar ze denken dat ik gek ben als ik zwijg
 
Wat ik nodig heb is de waarheid, en iemand die het tegenover mijn ouders voor die waarheid opneemt 
 
Helaas helpt intelligentie me hier niet bij. Ik heb alles wat ik maar kon bedenken al geprobeerd. Ik heb iets anders nodig — en dacht dat van hen te krijgen. Maar zij weten nog minder dan ik.
 
Ik heb ervaren dat het beseffen van wat er is gebeurd aan de ene kant en wat had gemoeten aan de andere kant, de kern van het genezend rouwproces is. Ik heb gemerkt dat dat besef, dat verschil, onbeschrijfelijk pijnlijk is, maar dat ik niet om die pijn heen kan als ik wil genezen van mijn symptomen. Ik moet opkomen voor mijn leven zoals dat had moeten zijn, pas als ik durf zien hoe het had moeten zijn, kan ik echt rouwen over hoe het is geweest. 
 

Is dat ook mijn verhaal?

Het voelt bijna zo.

Ik begrijp beslissingen van hulpverleners niet.

Hier en nu is prima, maar probeer tenminste uit te vinden hoe ik vroeger was.

Wat ik allemaal kwijt ben.

Nee. Is niet belangrijk. Alleen het hier en nu.

Tja, maar als het verleden voelt als  het hier en nu , breek je met jezelf.

Je bent je kwijt.

Soms alleen de sleutel, die concentratie en de optimisme,

maar vaak ook de relatie tot de realiteit. 



Je vlucht in dissociatie en hebt het niet eens door. 

Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka