Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
al een stuk gegaan
ontdekking
tijdlijn
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek

 

 

                                                                                                 

 

 

 

 Thassos zomer 2006   Tot begin 1900 een van de plekken waar de duurste marmer afgebouwd wordt.

 

Een nieuwe ontdekking: het beeldhouwen als therapie

 

 

 

vroeger was creativiteit een belangrijk onderdeel van mijn leven.

Mozaïeken maken,fotografie, met instrumenten in de muziek uitleven en het gezamenlijke van een koor genieten. Of gewoon lekker knutselen.

Ergens is van de voldoening van het zelf maken een erg volwassen “bestuderen “geworden.

Tentoonstellingen en Musea bezoeken , het kijken na -en denken over.

Een proces in het hoofd.

Creativiteit was hooguit nog op mijn werk te vinden. Het zoeken na nieuwe wegen die de leerlingen, net als een kunstwerk, meenemen.

Helemaal kwijt geraakt ook de verband met filosofie, laat staan emotie.

 

 

 

 witte marmer zover je kunt kijken...tot in de zee

 

 

De laatste maanden proberen veel mensen me te helpen om mijn hoofd rustig te krijgen, de waanzinnige vloed aan gedachten beter te sturen, prikkels buiten te houden. En weer meer uren te kunnen slapen. Ondanks alle pogingen en een hele lijst medicijnen, is het nog niemand gelukt om het tempo van mijn gedachten te dimmen, ik lijk altijd 10 stappen voor mijn gesprekspartner. Aan rust niet te denken.

In de loop van de tijd heb ik zelf natuurlijk van alles geprobeerd, meditatie, sporten, ademhalingsoefeningen, kruidenthee....noem maar op. Allerhande medicatie gekregen, maar ook dit hielp of niet, of mijn lichaam wilde deze niet.

Soms zorgt het hoge tempo van mij voor uitstekende prestaties, maar in mezelf ziet het heel anders uit. Ik voel me een hamster die in zijn rad gevangen zit, niet kan stoppen. Elk gedachte moet ik nagaan, alles onmiddellijk oplossen, de structuur ben ik kwijt. Ik voel me verloren, in het chaos verzonken en niet in staat hier iets aan te doen. Gehaast, ontvreemd. Met het slaaptekort ook andere vervelende verschijnselen.

En ondanks al de therapie nog geen weg gevonden.

 

 

 

 

Hier zou je wel je hele leven lang beelden kunnen houwen...  

 

ik blijf zoeken na iets dat me weer bij mezelf laat komen. Ik ben het vertrouwen in de hulpverlening kwijt. Ik pas niet in de standaard protocollen, het schema dat elke behandelaar moet aanhouden. Het ligt natuurlijk aan mij. Ik kan gewoon niet duidelijk zeggen wat ik nodig heb, wat mij kan helpen. Voor een stukje weet ik het echt niet, en voor een stuk....laat mijn trots het niet toe.Of schaamte.

En nu werken ook nog de bezuinigingen tegen. Wat ik nodig zou hebben, is niet te betalen.

Hoe dan ook, ik probeer van alles.

 

Een tijdje geleden dan de ontdekking: het beeldhouwen!!

 

ik bezocht samen met mijn vrouw een workshop beeldhouwen. Iets wat we allebei

nog nooit hadden gedaan. Vanaf het uitzoeken van de steen tot aan de laatste

afwerking was ik rustig en geconcentreerd. Geen perfectionisme   meer,

maar met de vormen van de steen meegegaan.

Ik zou bijna kunnen zeggen,

voelen wat de steen wil en de steen ook laten bepalen wat gebeurt.

 

 

 

 

     Eerste poging met een steen en een beitel

 

 

       

 

Een echte kunstenaar zou tot op een bepaalde hoogte elke steen natuurlijk

in de gewenste vorm krijgen. Maar ik ben geen kunstenaar, en juist het meegaan met

de lijnen en het vaste van  gereedschap , steen en het proces is al ontspanning puur.

 

 

 

 

      

na 2 uur

 

gewoon doorgaan....

 

na 3 uur 

 

 

 

 

   

en nu nog opschuren, polijsten, in de olie zetten 

 

af......

 

 

 

 

 

 

 De tweede keer: iets heel anders. In plaats van rondingen, en zachte bochten nu de strakke lijnen, het speel met verrassende overgangen.

En die is na 7 uur hard werk nog niet af....volgende week weer een dag in het atelier. 

 

   

 

Begin: een schip , gestrand aan de kust

 

nee. het voelde niet als een schip.

 

zo laat ik de steen in het atelier achter: het lijkt op de beelden op het paas eiland....

 

hiermee ga ik over 2 weken verder.

 

 

 Nu zo snel mogelijk een werkplek thuis inrichten. Een plek om weer tot rust te komen. En elke maan even weer een dagje leren bij Ingrid, de kunstenares die haar kennis graag deelt.

 

Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka