Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
tijdlijn
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek

kk 

mei 2012 

 

 

Wie ben ik ?

 

Ik neem je mee op een lange reis. 

 Een zoektocht,omdat ik me ergens in de loop van de tijd kwijt geraakt ben.

Deze inzicht kwam hard aan, en niet alleen omdat ik de grond onder mijn

voeten ben verloren, het gewone "functioneren". 

Onopgemerkt, stukje voor stukje verloor ik me achter....een andere persoon?

 

te scherp.

 

Maar wel ook erg dichtbij mijn gevoel.

 

Steeds meer de ene functie voeren en laten groeien.

Kennis opdoen, uitwerken, overal de vingers mee in hebben.

En goed zijn,. Niet doorsnee. Als je iets doet, doe het dan goed.

Beter , doe het uitstekend.

Wees nooit tevreden, zoek de missers en zorg voor verbetering.

Wees alles wat anderen verwachten, de leerling, de ouder, de collega,

het staflid, als het kan..je vrouw.

Wees het. Betrouwbaar.

Neem een trein eerder in de ochtend, twee later op de avond.


Maar waarom had ik nooit het gevoel dat het goed was?

 

 

                               

Presentaties 2 jaars 

 

Mijn werk is niet eens bijzonder. Docente Duits op een Havo/VWO school

in de onderbouw.

 En toch is het heel bijzonder. Het is een deel van me. 

Voor mij is het werk alles of niks. Het bepaald hoe ik me voel, wat ik verwacht,

hoe ik denk.

Mijn eigen baas in een team. Een luxe positie. Met veel verantwoordelijkheden.

Jij BENT de vaksectie.We zijn met z'n drieën, maar iedereen moet

voor zichzelf vechten in

verschillende teams. Waar we vroeger sterk als vaksectie stonden,

is het nu overleven.

 

 

Je lesplanning moet kloppen. Rekening houdend met alle

randvoorwaarden die je ergenstegen zou kunnen komen.

Waar zij de gezellige avonden gebleven waar we alles konden delen,

nieuwe moed vatten, het gevoel van "samen" hebben..

Rustgevend voor de ouders. Nooit goed genoeg voor mij.

Ik ben iemand anders op mijn werk.

Het zware valt van me af. Ik voel me sterk en wijs, mensen vragen raad,

blijkbaar hebben ze niet door dat ik.....fake ben? want zo voelt het. 

Ik ben me bewust over zwakke en sterke punten, en kan hier aan werken.

Nog even een bijscholing, ouderavond excursie en ach,

de 220 toetsen zijn er ook nog.

Natuurlijk haal ik de deadline .

Wel steeds dichterbij de grens ondanks nachten door te werken.

Omdat het moet. 

  

 

Mijn zwakte is hier opeens een sterkte..

de leerling is het allerbelangrijkste.

Ik vecht  voor ze, zet mijn baan op het spel en het

maakt me niks uit. 

Weer niet aan het protocol gehouden.... nee, ze hebben niet door

dat het houden aan alle regels de mens , het kind, uit het oog verliest.

Niet praten en afwegen. Hier ziet die,

en heeft hulp nodig.

Gewoon geven.

Niet meer en niet minder. 

Een sneuwbalgevecht, een spraak-ontbijt, een kerstmarkt.... jazeker,

we doen het allemaal.

Omdat het leuk is, fun. En ook nog echte leerdoelen kent.

Ruimte geven noem ik dat.

Iedereen de mogelijkheid geven een eigen weg te zoeken.

De eigen gedachten te volgen, en toch aan het eind een team vormen.

Toegepaste psychologie stroomt hier net zo hard mijn werk binnen

dan vakdocent of lid van het team. 

Op de hoogte blijven contact maken.

Steeds meer het vertrouwen te hebben en dan te bewijzen dat  je het verdient hebt.

En toch.

 

Ik voel het niet.

Het is nog steeds niet goed genoeg.


Het hele systeem op scholen werkt op deze manier .

Herkenning moet je niet verwachten, maar elk jaar weer een analyse over je zwakke punten, je ontwikkeling.

Nieuwe doelstellingen die je moet halen. Stilstaan en "gewoon"docent zijn is niet meer genoeg. De eisen zijn keihard en alles schriftelijk in je digitaal personeelsdossier opgeslagen. 

 

 

Fake.

 

Dat komt in me op. Ooit gaan de ogen open en iedereen kan zien dat ik doodsbang ben.

Heb ik echt wel een diploma? en heb ik het terecht? ik voel me niet sterk.

Het eind van de dag, de energie is op, de gedachten stromen binnen.

 

 

 

 

              Samen met mijn leerlingen...vrij.

 

 

 

 

 

 


 

 

 

Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka