Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
tijdlijn
stand mei 2013
stand eind juni 2013
stand oktober 2013
stand november 2013
december 2013
En weer opnieuw...
therapie
Juli 2014
zomer
begin 2014
2015
2015
februari 2017
17.06.2017
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek

 Ik kan maar beter mijn best gaan doen om het de hulpverleners naar de zin te maken, denk ik, me zo gaan gedragen dat zij met mij kunnen wat ze willen.

Het is moeilijk om niet op te geven. Elke dag is er een te veel. Elke dag heb ik het gevoel dat ik het die dag niet meer red. 

 Ik kan het me niet veroorloven om hier te laten zien wat er met me aan de hand is,  Ik moet zorgen dat ik me normaal genoeg gedraag om geen aanleiding te geven voor een opname

Onmenselijk verder te leven. Ik weet geen andere manier om de waarheid te vertellen dan dit te doen.

 

Ik weet dat er een paar dingen zijn waar verpleegkundigen en psychiaters op de crisisafdeling slecht tegen kunnen, waar ze kwetsend en soms ronduit vijandig op reageren: automutilatie, suïcidaal gedrag en regressief gedrag. En laat ik nou net alle drie die kenmerken hebben…dus een crisis. Iets waar je niet voor kiest.

 Ik verlang naar een gewoon leven, een actief leven, terug na mijn oude baan, een leven waarin ik zinvolle dingen doe, een leven waarin ik niet meer eenzaam ben en niet meer dag in dag uit ziek op bed lig. Ik wil dat het goed met me gaat, ik wil beter zijn,

hoeveel hoop ik ook koester, hoezeer ik mij ook inzet voor de therapie, hoe hard ik ook probeer iets van een leven op te bouwen, het helpt niets.

Hij zij: nu ben ik voor altijd in je.

Ik begrijp nu pas dat dit letterlijk en figuurlijk ook altijd zo gaat blijven. Ik word van binnenuit opgevreten, verbrand. Van buiten af bedreigd, en onderhand ben ik mijn verstand kwijt.

 

Ik moet het aan me zelf verwijten. Toen had ik de kracht en trots moeten hebben de waarheid te vertellen. Ik heb ze allebei vrijuit laten gaan. En nu betaal ik de ultieme prijs . Iedereen verwacht dat ik “beter word”, dat al de therapieën ervoor gaan zorgen dat ik van overleven weer tot leven kom. Hoe moet ik beoordelen als ik aangeef dat ik zo niet verder wil en kan, maar niemand dit kan begrijpen. Stel ik me aan? Overdrijf ik het? Is het zo dat ik het allemaal niet los laat in plaats van dat het mij niet loslaat?

 

 

Me op te sluiten als ik suïcidaal ben betekend dat zij geen idee hebben hoe het was en hoe het weer is. Het is een antwoord van: zo erg kan het niet zijn. Net zo pijnlijk als de uitspraken van mensen die niet begrijpen dat het allemaal zo lang duurt. Dan hoor ik weer mijn moeder: stop met het gezeur. En waag het niet te huilen dat is walgelijk.

 

                                                                               

 

Ik heb me elke keer weer in een crisisopname laten praten. Even drie, vier dagen eruit en tot rust komen . Dan zie je dat het verder gaat.

Jammer alleen dat dit de houding van mijn eigen therapeuten was, en niet de houding van het personeel op de afdeling. Op een dag zou ik al de vernederingen naar buiten moeten brengen.

 

Van het oude therapeutenteam is alleen mijn psychiater er nog. Zonder haar was ik er al niet meer. De bezuinigingen hebben ons radicaal onderuit gehaald. Verwijzingen, wegvallen van modules, en nu met een nieuwe therapeute helemaal opnieuw moeten beginnen. Dat is voor haar net zo oneerlijk als tegenover mij. Het GGZ Rivierduinen heeft een grote groep vrouwen diep her-traumatiseert door de plotselinge veranderingen. Ik ben natuurlijk niet de enige die hiervan overvallen word.

Dat betekend het wegvallen van al het vertrouwen dat je in de behandeling en de toekomst had, en dit vertrouwen te hebben heeft al jaren geduurd. Voor mij geen opname meer. Nooit meer. Ik laat me niet hulpeloos opsluiten in een instelling die mij niet rentabel vind. En waar je vaak opnieuw nare dinge mee moet maken.

 

Alles is verandert in de laatste tijd. Er is geen enkel prikkel meer om het nog een keer te proberen. Het zou voor veel mensen eerder een verlossing zijn als ik er niet meer ben.

Belangrijker is, dat ik dan eindelijk vrij ben.

Rust.

Stilte.

 

 

Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka