Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
tijdlijn
stand mei 2013
stand eind juni 2013
stand oktober 2013
stand november 2013
december 2013
En weer opnieuw...
therapie
Juli 2014
zomer
begin 2014
2015
2015
februari 2017
17.06.2017
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek

Tja.

We hebben nu maart 2014, en ik sta weer aan het begin. Het is alsof ik altijd in een cirkel blijf draaien.

Van begin af aan was de diagnose complexe Ptss. Maar de bijkomende diagnose is al 3 keer verandert.

Eerst was het een zware depressie, dan Borderline, en nu, na weer een nieuw onderzoek, is het raak.

Bipolair subtype 2.

Dat betekend ander medicijn, bijhouden van een Life chart en de kennis nu een chronische aandoening erbij te hebben. En dan nog eentje die je"overkomt", de stemmingswisselingen komen en gaan zonder aanleiding.

 

 

 

Ik moet wel zeggen dat ik me voor het eerst in de diagnose herken. Ik bleef me verweren tegen de diagnose borderline, maar hoe meer je deze diagnose afwijst, hoe sterker de behandelaren denken dat je het hebt.

De naam van mijn stoornis maakt me niet veel uit, maar ik moet me wel in het beeld herkennen om te kunnen accepteren.

 

Ondertussen is de DGT behandeling gestart, of beter de cursus met 5 deelneemsters die moeten leren de emoties te reguleren.

Weer iets waar ik niet goed weet wat ik ermee moet.Ik ben goed in staat mijn emoties te reguleren, en als ik in een crisis beland, dan niet zonder rede.  Sommige dingen zijn handig, andere niet. Ik kies wat me zinvol lijkt en doe de rest netjes maar zonder inzet.

Onderhand ook met EMDR begonnen. Ik weet nog niet wat ik ervan moet vinden. Het is zwaar, keihard.

Alles om de lading van een beeld te halen. De spanning kan minder worden zoals ik nu weet, maar ik weet ook dat de spanning niet mijn zwakke punt is. Ik ben bang al het ellende door te maken zonder dat het aan het eind mijn sterke emoties en de hele trauma lading eraf kon halen.  Ik flip niet bij het denken aan vroeger.

Ik flip als ik in nachtmerries of herbelevingen weer helemaal in het verleden kom te staan, alsof alles nu weer gaat gebeuren. En hier is nog geen verbetering te zien. Misschien ben ik ook gewoon ongeduldig.  Blijft allemaal nog te bezien, ik ben al blij dat er iets gebeurt qua therapie.

 

 

 

 

En nu?

Lithium moet nu bij mij de stemming stabiliseren. Een sterk spul dat erg vervelende bijwerkingen kan hebben. Ik ben nu bijna een week ermee bezig en het valt mee kwa bijwerkingen.

Een keer per week de 2 uur durende cursus, om de twee weken een gesprek met de psychologe, om de week een gesprek met een sociotherapeut en nu iets vaker de psychiater.

 

 

Het klinkt veel.

Maar in feite is het  afwachten. Wachten op de stemming stabiel kan blijven, en dan beginnen met EMDR.

Of ik dat aan kan? ik denk van niet, maar het is een poging waard.

De rest is een beetje bezigheidstherapie.

Ik heb het gevoel dat niemand meer in de gaten heeft wat mijn problemen precies zijn. Of ze hebben mij al opgegeven. EMDR kan een hoop verbetering van mijn klachten opleveren, maar andere problemen, die door de trauma's zijn ontstaan, gaan niet zo maar verdwijnen. Voor mij zijn het ingrijpende klachten, voor het GGZ lijken ze niet belangrijk genoeg. Of zijn ze vergeten. Of is er geen beterschap mogelijk. 

 

En zo blijf ik zitten met 5 verschillende medicijnen per dag, huiswerk over omgang met emoties en het toekijken of mijn ex-werkgever bij het UWV kan doorzetten me duurzaam arbeidsongeschikt te verklaren of dat het tijdelijk blijft.

 

 

 

 

Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka