Home
Nederlands
De basis
Inleiding
de zoektocht
al een stuk gegaan
ontdekking
tijdlijn
de goede dagen
de slechte dagen
de goede dagen 2
weetjes
Gevecht met het GGZ
Kunst
Fotoalbum
Deutsch
Die Reise
Zeitleiste
Wissenswert
Sitemap
Gastenboek

 Jean Pierre Rawie 

De tijd vliegt, maar de dagen gaan te traag
 
 
Dichter
 
Je maakt het mensen toch niet naar de zin,
en streeft dat ook niet langer na. Niet langer
is wat je schrijft gericht op een ontvanger.
Je bent je eigen einde en begin,
 
en leeft en sterft alleen. Geen dubbelganger
neemt straks je plaats wanneer je doodgaat in;
geen keer op keer verloren hartsvriendin
ging van iets anders dan gedichten zwanger.
 
Veel lijkt mislukt te zijn, maar toch, jij bent
degeen die eens zelfs in het meest banale
de waardigheid en zin heeft onderkend,
 
en alles in het eerste licht zag stralen.
En heel je leven zoek je dat moment
nog eenmaal zo volmaakt te achterhalen.
 
 
 
 
 
 
Mezelf kwijt. Okey, dat is me al vaker gebeurt.
Maar nu kan ik niet....verder. Door. Spullen pakken, een nieuwe plek
ver weg zoeken en nieuwe uitdagingen aan gaan. 
 
Met de neus op de feiten.....gevallen? Wie was ik dan ooit?
Ik lijk om de paar jaar iemand heel anders te worden. Tot nu toe was ik wel
in staat me weer nieuw te vormen en toch een stuk van mezelf terug te vinden.
 
 
Nu ben ik..............niks. Of zelfs minder. Alleen maar nog een kostenpunt.
Het min op de saldo.
Zit thuis.
Ik wilde weer werken, maar mocht van de bedrijfsarts niet.
Nu kan ik het ook niet meer.
Alleen met jezelf , maar alles wat er is, is haat. Op jezelf.
Hoe kon ik zo diep zinken? Waar ben ik de fout ingegaan?
 
 
Geconfronteerd met 7 dagen per week....ziek zijn?
nee.
Ik ben niet ziek.
Ik heb fouten gemaakt, verkeerde beslissingen genomen.
En krijg 20 jaar later de rekening gepresenteerd. 
Van iemand na niemand.
 
Niet op mijn werk. Al maanden niet meer.
Artsen die nu officieel door de medicijnen heen zijn:
aan genoeg uren slaap niet te denken.
Met of zonder pillen. Nog steeds geen rust. 
Maar hoe ook.
Rust, stil staan.....is dat niet ook dood gaan?
vooruit, verder, door....dat is leven. Shit happens. Niet omkijken,
maar vechten voor jezelf.
 
 

 
Ergens is het leven in overleven verandert.
De overlevensmodus is niet sterk genoeg dat ik er alleen weer uit kom.
 
 
Hoe kon ik binnen een paar maanden zo veranderen.
Van alles tot niks, van leven....meer dood dan levend.
 
 
 

 
 

 

              Ergens in de zomer dan de beslissing:

 

                               je gaat ervoor.

Helemaal. Opruimen met het verleden om weer ruimte

te maken voor nieuwe ervaringen, hoop, toekomst.

Mezelf niet nieuw ontdekken, maar genezen en

weer in elkaar zetten.

Achteraf een beslissing die mijn leven en dat van mijn familie helemaal op de kop zou stellen.

 

Vanaf november 3 ochtenden therapie.

Om de paar weken ook nog een gesprek met een psychologe.

Een behandelplan van 6 pagina's, met geschat einddatum na 1,5 jaren.

Van alle kanten, ook van school, de bevestiging dat ik de juiste beslissing heb genomen.

 

Dat school me zou steunen, dat ze op me zouden wachten.

 

 

               

 

Vanaf het dak van de parkeergarage LUMC Leiden. 12 verdiepingen.

 

 

 

De therapie is zwaar. En zoals bij elke bezoek bij de dokter:

je gaat gezond naar binnen en komt naar buiten al met

een been in het graf.

Wat ze toch niet allemaal bij me vinden...en ik moet toegeven....ik heb heel veel dingen gewoon verstopt. Maar doet niet iedereen dat?

 

En gisteren een automatisch bericht van mijn digitaal

schooldossier dat de arboarts een verslag toegevoegd heeft.

 

In weinig woorden:

het is niet aan te nemen dat ik ooit nog terug kom.

 

 

Weg de ondersteuning.

Afgeschreven.

Te dure kostenpunt.

WiA moeten aanvragen.

Precies wat ik nu nodig heb. Mijn perspektief verliezen.

Waarom er aan beginnen als ik het belangrijkste in mijn leven, mijn werk,

niet meer kan doen? 

 

 

En ja hoor....therapie na 5 maanden afgebroken...besluit van de behandelaren, niet van mij.  Eruit gekikt.

Omdat het te zwaar voor me was.. zeggen ze. Ik zeg: ik heb me wel als een puber gedragen, maar hiermee zouden ze toch geen problemen mee moeten hebben? Ik zat toch juist in de groep omdat ik problemen had?

 

 

Zit ik nu thuis, krijg ik nog angststoornissen erbij, kan niet meer tegen drukte , mensen, treinreizen, of langer dan 20 mijn in de auto zonder paniek.

 

 

 

 

November

Onderhand ben ik mijn werk kwijt.

Eervol ontslag.

Uitkering, onzekerheid, hoe de toekomst beginnen? 

Een loonaanvullingsuitkering, omdat de UVW ervan uit gaat dat ik ergens in de toekomst weer aan het werk kan.

Oem...dat is toch de rede waarom ik me wilde laten helpen?

Om mijn leven weer op te pakken .

 

 Goede en slechte dagen wisselen elkaar af. Soms switchen op dezelfde dag. Structuur is ver te zoeken als je nooit weet hoe je energielevel eruit ziet. Extra frustratie erbij kan ik nu niet hebben. Dus maar de dag in leven. En hopen op betere tijden.

 

 

                                  

 

 

 

Het echte geluk is het onbeperkte gebruik van het verstand.Aristoteles.
Wege entstehen dadurch, dass man sie geht. Franz Kafka